" دمی با تار یخچه ی حقه مسلم "

در سال ۱۹۰۵ یک جوان گمنام که کارمند جزء اداره ی ثبت اختراعات سوئیس بود ٬ چهار مقاله در مجله «آنالن در فیزیک» منتشر کرد که هر چند فوراً توجه چندانی را به خود جلب نکرد ، اما توانست در صد سال بعد مسیر حرکت فیزیک و کل علم را دگرگون کند .

 

آن جوان گمنام " آلبرت آینشتین " بود و در مقاله هایی که نوشت حرکت براونی را تشریح کرد ، نظریه ی نسبیت خاص را ارائه داد ، تفسیر پدیده ی فتوالکتریک را با استفاده از مفهوم کوآنتوم های نور مطرح کرد که باعث گسترش مکانیک کوآنتوم شد و در نهایت نیز رابطه ی E=mcc را ارائه کرد .

بسیاری از سال ۱۹۰۵ به سال طلائی فیزیک و مقاله های او به عنوان مقاله های طلائی یاد می کنند . بسیاری از فیزیکدانان معتقدند هر کدام از این مقاله ها به تنهایی واجد آن اهمیت هستند که به هر کدامشان یک جایزه ی نوبل جداگانه اهدا شود ، اما در نهایت آینشتین توانست فقط به خاطر مقاله ی اثر فتوالکتریک خود برنده این جایزه شود . اهمیت این مقاله ها در آن است که آینشتین در هر کدام از این ها توانست با استفاده از مبانی نظری فیزیک به تشریح مشاهده های تجربی آزمایشهایی بپردازد که چندین دهه دانشمندان مختلف را سردرگم کرده بود .

                                                 

یکی از نکات جالب توجه در زندگی آینشتین این است که مردم عادی وی را پدر بمب اتم می شناسند و معتقدند که وی با ساختن چنین بمبی مسوول مرگ هزاران انسان بی گناه در هیروشیما و ناکازاکی است . اما باید دانست که واقعیت چیز دیگری است . اول آنکه وی در تمام عمر ، انسانی صلح دوست و صلح طلب بود و هیچ گاه نه تنها برای نظامیان کار نکرد بلکه حتی از نظامی گری هم متنفر بود . دیگر آنکه هر چند رابطه ی هم ارزی جرم و انرﮊی که در رابطه E=mcc خلاصه شده است می گوید از تبدیل مقدار کمی ماده ٬ مقدار متنابهی انرﮊی حاصل می شود اما خود آینشتین متوجه این معنی ضمنی نسبیت نشده بود که واقعاً بتوان با انجام یک واکنش هسته ای و شکافت اورانیوم به چنین انرﮊی ای دست یافت . حتی هنگامی که دیگر دانشمندان متوجه این موضوع شده و آن را با آینشتین در میان گذاشتند با ناباوری وی مواجه شدند .

در سال ۱۹۳۹ جنگ جهانی دوم آغاز شد و نازی ها مصمم بودند که بمب اتم را بسازند ، معلوم نبود بعد از آنکه هیتلر بمب اتم را به چنگ می آورد ، دنیا به چه روزی می افتد .

                  

دو استاد دانشگاه کلمبیا که از تصور چنین وضعیتی به وحشت افتاده بودند نامه ای به رئیس جمهور وقت ایالات متحد آمریکا نوشتند و در آن به طور خلاصه انرﮊی هسته ای را توضیح دادند و گفتند این انرﮊی می تواند برای پایان جنگ بسیار تعیین کننده باشد . آنها در این نامه رئیس جمهور را تشویق کردند که دست به اقدامی عملی بزند . اما برای آنکه این نامه موثر باشد ، لازم بود که زیر نامه را یک دانشمند و فیزیکدان شناخته شده که نزد رئیس جمهور نیز از وجهه ی شایسته ای برخوردار است ، امضا کند .

زیلارد و ویگنر ٬ تنظیم کنندگان این نامه ٬ آینشتین را مجاب کردند که بر تمایلات صلح طلبانه ی خود غلبه کرده و نامه را امضا کند . آینشتین نیز که نمی خواست آلمان نازی به چنین سلاح مخربی دست پیدا کرده و کل جهان و بشریت را تهدید کند ، پیشنهاد را پذیرفت و نامه را امضا کرد .

                             

پس از آن بود که آمریکا برنامه ی ﭘﮋوهشی خود را برای ساخت بمب که پروﮊه ی منتهن نام گرفت آغاز کرد و در نهایت بمب ها ساخته شدند .

در سال ۱۹۴۵ این بمب برفراز هیروشیما منفجر شد و از آن پس مردم آینشتین را به دلیل آن که « دکمه را فشار داده است » ملامت کردند . اما واقعیت آن است که خود آینشتین در پروﮊه ی ساخت بمب هیچ نقش مستقیم یا غیر مستقیمی نداشت تا جایی که حتی مسوولان نسبت به آینشتاین بدگمان بودند و هیچ وقت نتایج ﭘﮋوهشها در اختیار وی قرار نمی گرفت .

پس از انفجارها بود که آینشتین وحشت زده شد و کم کم انزوایش شروع شد .

او هیچ گاه از تلاش برای دست یابی به صلح خسته نشد و به همراه برتراند راسل ، پاولینگ ، رات بلات و ... متن نامه ای را امضا کرد و خطرات گسترش جنگ و سلاح های هسته ای را گوشزد کرد که البته تأثیر بسیاری نیز بر وضعیت فعلی جهان و شیوه ی استفاده از این انرﮊی داشت .

                                     " منبع : سلیمان فرهادیان/سالنامه ی شرق "

                                                       " انتخاب : زهرا "

" دمي با افلك "

شاید اگر خبر سیاسی شدن هر هنر پیشه ای را می شنیدیم بیش از بن افلک تعجب آور نبود .

او که همواره اکثر اخبار حاشیه ای را به خود اختصاص داده اعلام کرده قصد دارد کاندیدای سناتوری جمهوری جرج آلن شود و به جرگه مردان سیاسی بپیوندد .

                                                               

بن افلک بعد از جدایی از جنیفر لوپز تا مرز اعتیاد به الکل پیش رفت اما ازدواج او با جنیفر گارنر او را نجات داد و بار دیگر در هالیوود مطرح کرد .

 Jennifer Garner

حالا این هنر پیشه ی پرحاشیه قصد دارد پس از " آرنولد شوارتزنگر " دومین چهره ی سیاسی هالیوود لقب بگیرد .

---

                                                " گردآوري و تنظيم : سارا "

                                              منبع : ماهنامه ي سينما و تئاتر جهان